Berichten

Buikpijn

De familie van Vatenmaecker tot Opslagbocks zit aan het laatste stukje diner. Ben heeft niet veel gegeten; hij voelt zich niet lekker. Han heeft ook niet veel gegeten; hij voelt dat hij heel veel moet vragen. Ik heb hem z’n vraagtekens afgepakt; hij moet z’n mond houden tot we klaar zijn met eten.

 

Mama, ik heb zo’n buikpijn… Mag ik op de bank liggen?

-Dat is goed Ben, ga maar even lekker op de bank liggen.

Mag ik ook een filmpje aanzetten?

-Nee, geen filmpje.

Waarom niet?

-Anders krijg je morgen weer buikpijn tijdens het eten..!

Oké…

 

Een kleine twintig minuten later is het avondeten op. De tafel is afgeruimd, en Han heeft z’n vraagtekens weer terug. Ik zit met hem op de bank bij buikpijn-Ben.

 

Papa?

-Han!

Hoe weten jullie nou dat soort dingen?

-Wat voor dingen, kerel?

Nou, dat als je tijdens het eten buikpijn hebt, en dan op de bank een filmpje gaat kijken… dat je dan de volgende dag ook weer buikpijn krijgt bij het eten?

– …

 

 

pur

 

Er moest geïsoleerd worden. Met purschuim. Isoleren is goed voor het milieu.

Onder het mom van groen, laat iedereen zich doen.

Afgelopen weekend lag ik op de bovenverdieping in een hoekje onder het schuine dak in een houding waar de dames en heren van Cirque du Soleil jaren op oefenen. Met een van te voren goed geschudde spuitbus purschuim.

Na een druk op de knop kwam ik erachter dat de spuitbus die ik op dat moment in mijn handen had gemaakt is in een héél ver land. Met heel vies eten. En heel chagrijnige mensen. Op een maandagochtend. Door een stagiair. Die nog hoofdpijn had van het feestje van de vorige avond.

 

Scheiden doet lijden

Mariska en ik gaan scheiden. Een maand geleden ontvingen we de scheidingspapieren, met daarbij de mededeling dat onze ‘gewone’ container per 2014 maar een keer per maand geleegd wordt.

Geen keus dus!

Het plastic van de hooibalen mag niet in de plastic-zak worden aangeboden, las ik. Geen idee waar hem dat in zit. Als het de grootte van zo’n lap plastic is, dan is er hoop: Iedere maand mogen Han en Ben dan een middagje met een schaar doorbrengen. Wij van ons plastic af, en zij de dupe.

Want zo hoort dat natuurlijk, bij scheiden: De kinderen zijn de dupe.

hantas

'Papa! Wij zijn klaar! Wil je onze tandenbors… Heej! Wat is dat voor 'n foto?'

-'Dat is een foto van jou. We hadden je toen net gekocht.'

'Duh! Ik ben niet gekocht, ik ben geboren! Uit mama!'

-'Kun je je nog herinneren dat je geboren werd?'

'Uh… Nee… Maar dat betekent niet dat ik gekocht ben!'

-'Kom wijsneus, ik zal jullie tandenborstels in orde maken.'

Naschrift:
Ha! Deze foto is van vier maanden later. Toen kochten we Ben. Han ligt nu te tukken, maar ik ga het hem morgen laten zien.

de ‘R’

Afgelopen woensdagmorgen. Ik ben aan het werk achter mijn bureau, en Han komt aanlopen met een pen.

'Gebruik jij deze pen nog wel eens, papa?'

-'Wat voor pen heb je daar, kerel? Ah! Die pen heb ik een keer gekregen van tante Saskia. Kun je lezen wat erop staat?'

'Wat is dat voor letter?'

-'Dat is een 'r', maar dan als hoofdletter. (..) Kun je nu lezen wat er staat?'

'Er staat… BER..NAR..D.. BERNARD!'

-'En wat betekent dat?'

'Dat ben jij!'

-'Juist!'

Han vond dat de pen maar bij mij moest blijven.

(..)

's Avonds op weg naar mijn bed viel mijn oog op een papier op het speelkleed boven. Ik bekeek het in het voorbijgaan, maar mijn oog bleef wat plakken bij de letters. Een ondeelbaar ogenblik was nodig om te doorgronden wat hier gebeurd was: de 'R' is begrepen, geoefend en toegevoegd aan het repertoire.
 

 

zwemdiploma A

Han heeft z'n zwemdiploma gehaald vandaag! Diploma A. En zonder deze straal water naar de zwemjuf was het diploma Z geweest; het ging heel erg goed. Maar ja – er moest nu eenmaal ook gelachen worden.

eindejaarsleugens

Ik liep vanavond door Meppel op weg naar huis. Zingende kinderen, en luisteraars die logen dat ze het prachtig vonden. We liegen wat af, zo aan het eind van het jaar. Straks nog Sinterklaas, en daarna Kerst. (..) Mijn juf op de basisschool vertelde dat het met Kerst altijd vrede was op de hele wereld. Prachtig vond ik dat! En ik geloofde dat ook! Het is me gelukt om, gesterkt door Kinderen voor Kinderen met hun 'Eeuwige Kerst', dat geloof vol te houden tot de dood van Ceaușescu.

(..)

Ik had de bijna onbedwingbare behoefte om de juf te vertellen dat als er geen krant komt, het niet betekent dat er niets gebeurt. Toen bekroop mij het gevoel dat als ik het zou benoemen, de rapen voortaan helemáál gaar zouden zijn! Afijn – ik was inmiddels ook al van de basisschool, trouwens. Sindsdien pulseert deze herinnering vooral in december wat in mijn hoofd. En ik hoop ieder jaar een beetje meer dat zij er nog wel in gelooft.

(Nog net op tijd zag ik aan de laatste twee regels dat ik onbewust al behoorlijk in de sinterklaas-stemming kom. Zelfs het metrum deugt niet. Mooi!)

zwaartekracht


De zwaartekracht komt even niet van beneden, en het is direct een bende! Een paar dagen werk om het weer netjes te krijgen. Geen ernstige schade, maar wel behoorlijk veel. Inmiddels valt de appel gelukkig niet meer zo ver van de boom, wat betekent dat de storm wat is afgenomen. (Wees gerust; ik heb vroeger ook een verkeerde betekenis geleerd.)

collateral pixels

Uyt den niet zoo ouden doosch, omdat ik 'm leuk vind. Aan de randjes van de foto héél kleine stukjes Laggan, Kaelie en Sally; in het voorjaar van 2011 waren ze er nog. Op deze foto zijn ze welliswaar 'collateral pixels', maar het geeft een prachtig tijdsbeeld. Samen thuis, samen uit.

 

!!1!

Papa, als er nou een reuzenboom op een flat valt, hoe hard valt die flat dan?

Nou Ben, een flat valt niet zomaar hoor! Maar als-ie dan valt, dan valt-ie zo hard als een flat waar een reuzenboom op is gevallen!

Je weet het dus niet?

Een flat valt dan héél hard.

Je weet ook niks, jij!