Nieuwste berichten

rommel

Afgelopen 30 april maakte ik deze foto. Ik weet nog dat ik dacht: 'Het is leuk om hier een foto van te maken, want straks is het allemaal opgeruimd!'. Dat was een vergissing. Het had geklopt als ik had gedacht: 'Het is leuk om hier een foto van te maken, want straks is alles begroeid!'. Nu doe ik het dus anders: ik maak er geen foto van. Ben benieuwd of het werkt…

thuiswerken

Het mooie van thuiswerken is dat je wat meer dingen ziet die echt belangrijk zijn. Hier een foto van mijn uitzicht van zojuist!

pen of bier

Afgelopen donderdagavond werkte ik mijn to-do-lijstje bij op een terrasje in Steenwijk. Ik schreef: 'Mijn Facebook-vrienden aantonen dat ik liever schrijf dan bier drink'.

Ik vink het *nu* af.

(Met dank aan Nicky Corts voor de foto!)

transparantie

Dit gebouw ken ik heel goed. Er worden op het moment een boel verhalen-waar-later-om-gelachen-wordt geboren.

In het artikel staat: 'De vele honderden vierkante meter glas in het gebouw – bedoeld om de transparantie te vergroten- zorgen aan de lopende band voor pijnlijke botsingen.'

Dus onze overheid vergroot haar transparantie door veel glas te gebruiken. Dat is net zo effectief als tijdens de zwangerschap veel lettervermicelli eten, zodat het kindje dat straks geboren wordt al kan lezen. Jammer! Het is wel geheel in lijn met het beleid: nìet zien wat er wèl is.

talenknobbel

Ik probeer zojuist mijn Facebook-gegevens bij te werken. Bij 'talen' vul ik in 'postnataal, fractaal, mentaal en hondsbrutaal', en… dat wil-ie niet opslaan!

Ben achterop

Ik zit aan de keukentafel, zie in mijn ooghoeken iets langsflitsen over het erf, en realiseer me pas seconden later wat ik gezien heb.

Han fietst!

Iets leuks nu: Han fietst zonder zijwieltjes! Eergisteren voor het eerst. Deze foto is van gisteren. Al meer dan een jaar verkondigde Han dat hij pas zonder zijwieltjes ging fietsen wanneer hij vijf was, en niet eerder. Maar afgelopen woensdag ging een zijwieltje stuk. Hij wilde fietsen en moest dus zonder, want… papa was niet thuis. Al vanaf de eerste minuut knalde hij met hoge snelheid over het erf, door het gras, over plankjes en stenen, etc. In niets leek het op een mannetje dat voor het eerst zonder zijwieltjes fietst. Stoer!

Over het feit dat mijn bijdrage hieraan bestond uit 'er niet zijn' denk ik nog wat na.

dag lieve Laggan!

Voor de tweede keer in korte tijd hebben we afscheid genomen van iets wat we graag nog lang bij ons hadden gehad. Laggan haar nieren waren sinds Kerst niet best meer. Haar einde zagen we dus al een tijdje aankomen. Vandaag was het er; het kwam aanrijden in een Volvo. Niets aan te doen. Gemakkelijk om vrede mee te hebben. Maar het is net zo gemakkelijk om ook heel verdrietig te zijn.

Ik snik me door 2187 dagen foto's heen, lees mijn dagboekbladen uit de tijd dat ze er net was, en ik overdenk het afscheid van vanmiddag. Han stelde moeilijke vragen, en het is voor alles en iedereen te hopen dat onze antwoorden de waarheid zijn. Zelf geloven we er geen bal van. Op één ding na: Dat het voor Laggan nu beter is dan dat het de laatste tijd voor haar was.

wipkip

Een week of wat geleden werd onze favoriete -want enige- haan (zo'n echte, zo groot als een tuinstoel) leeggegeten door een buizerd (zo'n echte, zo groot als een tweezitsbank). Een verhaal apart, maar dat is voor een andere keer. Waar het nu om gaat is dat in datzelfde weekend dat de haan doodging, er onder moeder kip dertien kuikens uit eieren kwamen.

Alle dertien kuikens leven nog. Ik vond het wat spannend, maar blijkbaar had moeder kip genoeg melk. Ze zitten veilig in één van de paardenstallen, onder een rode lamp (want wipkip, zie foto). Aan een grote overdekte ren wordt, hoewel langzaam, gewerkt.

Waarom ik hier nu pas over bericht, en niet een paar weken geleden? Omdat ik het even moest verwerken: Kippen komen dus uit eieren. Ik dacht dat ze geplukt werden; dat las ik ooit eens als klein jongetje in een boek van mijn moeder.

En ik vraag me dan toch af wat ik nog meer niet begrepen heb…

diep-groen

Station Meppel. Twee vrouwen op ongeveer de laatste dag van hun middelbare leeftijd. Ze keken op een A4-papiertje. Ze hielden dat wat omhoog, waardoor ik door de achterkant kon zien dat het ging om twee alinea's met grote letters. Ze lazen allebei aandachtig. Leuk!, zei de één toen ze het uit had. De ander kende de tekst al, en wachtte op deze reactie. Ja, leuk hè?, reageerde ze.

-Echt héél leuk!
Ja!
– Nou, goh! Wàt leuk!
Ja, ik vond het echt heel leuk!
– Dat kan ik me voorstellen!
Ja toch?
– Wat ontzèttend leuk!

Dat ging zo nog even door, waarna het papiertje zorgvuldig werd opgevouwen en weggeborgen.

Tijdens dit gesprek draaide ik een sjekkie. Onwillekeurig keek ik rond op zoek naar de blik van pa. Een fractie van een seconde zag ik hem; hij likte net z'n sjekkie dicht. Hij keek mij aan over z'n bril, knikte met z'n hoofd naar de twee vrouwen, duwde z'n onderlip naar voren en zei zonder geluid dat hij het ook héél leuk vond. Ik werd overspoeld door heimwee. Afwezig likte ik m'n sjekkie dicht en rookte deze, vechtend tegen opkomende tranen, half op. Het is weer april, bedacht ik me met een glimlach toen ik m'n halve peuk in de rookpaal mikte. Op dat moment verloor ik het gevecht, en liep met m'n gezicht afgewend van de mensen op het perron naar een eind verderop.

Bij ieder gevoel van lente heb ik toch nog altijd ook een gevoel van herfst. Ik vind dat niet erg, want zonder te liegen is daar nu eenmaal niets aan te doen; ik mis die man gewoon enorm.

Vandaag, 24 april, zou het de trouwdag van mijn ouders zijn. 26 April is zijn sterfdag. 28 April was zijn verjaardag. De natuur loopt uit, net als toen. Inmiddels kan ik daar echt wel weer van genieten, dat de natuur steeds groener wordt.

Diep-groen

Dat dan nog wel.