Laatste adem

Na de plaspauze floot de turbo een andere deun dan we kenden. Ik gokte op iets leks, en reed zo rustig mogelijk naar huis. Thuis koppelde ik de paardentrailer af. Mariska wandelde met de honden.

Ik wilde weten waar dat geluid vandaan kwam, en ik had juist iemand nodig die even een dot gas gaf. Wachten dus. De motor draaide nog, en ik staarde onder de motorkap naar wat buizen en slangen. Ik weet er veel te weinig van, bedacht ik me.

Op dat moment schoot het toerental van de motor van stationair naar stationair-tot-de-macht-tien. Ik schrok me een hoedje. Gauw in de bus gesprongen om de motor af te zetten. Een tel later zat ik in de auto met de sleutel in mijn hand, maar.. de motor loeide nog als een straalvliegtuig. De uitlaat spoot witte rook als een brandweerslang water. Ik voorzag dat de motor zou ontploffen, en dat-ie in stukjes door het dashboard heen afscheid kwam nemen.

Tijd voor paniek, vond ik.

Ik vloog de bus uit, klapte de motorkap dicht en vluchtte naar een paar meter verderop. Daar zag ik in dat het helemaal geen tijd was voor paniek, maar voor een goed idee! Ik sprintte terug de bus in, koos een hoge versnelling en liet de koppeling los.

Stilte. Een oorverdovende stilte.

Mja, er klapperde nog wat, maar dat bleken mijn knieën. Mariska stond inmiddels met grote ogen naast me. “Wat deed je nou?”, vroeg ze.

(..)

Toen de rook achter de bus was verdwenen daalde het besef in dat het haar laatste adem was die we door de weilanden nakeken. De laatste adem na een zelfgekozen einde.

Blacky

Ik hoorde van mama dat jij ’s avonds in bed de Penny niet meer leest?

-Nee. Ik moet dan steeds aan Gea denken.

 

Vanmorgen vroeg herinnerden wij hem eraan dat we vanmiddag Blacky gaan halen om deze vakantie te komen logeren. Dat maakte hem blij. Eventjes.

Vanmorgen later kreeg hij van ons een zadel voor op Blacky. Hij vond het prachtig. Eventjes.

 

Mama, wil je helpen met het armbandje van Gea? Ik denk dat het helpt als ik hem omdoe.

 

Vanavond hebben we hem verteld dat Blacky niet komt logeren, maar dat ze bij ons blijft. Na drie minuten ongeloof sprong hij rond van blijdschap.

 

Eventjes.

 

Want al gauw huilde hij weer dikke Gea-tranen.

 

Dat voorzagen we. Maar we wilden niet wachten tot kerstavond. Blacky hoeft z’n gebroken hartje ook niet te lijmen. Als ze ons helpt de stukjes bij elkaar te houden, dan doet de tijd de rest.

 

’t Wordt een mooie vakantie.

 

onoverbrugbaar

Ze zaten aan de andere kant van het gangpad, in de trein.

Interviewvragen, schreef ze op. Hij las mee, en knikte instemmend. Ze overlegden. Op het papier verscheen:

1. Sinds wanneer bent u lid?

Ik las mee, en ik was wel benieuwd.

2. Wanneer heeft u Jezus Christus leren kennen?

Hij bekeek de vraag aandachtig, en zag dat het goed was.

3. In wat voor allerdaagse (sic) dingen ziet u Zijn hand?

4. ..iets met genade.

Fysiek nog geen halve meter bij me vandaan. Onoverbrugbaar.

Muis in de bus

Verdriet

Want Muis, de coole gast, ligt in de bus. En mama is met de bus weg. Dus Muis, de coole gast, is niet bij Ben. Denkt Ben.

Maar

Papa had Muis, de coole gast, gisteravond al uit de bus gehaald en bij Ben in z'n bedje gelegd.

Zal ik Muis uit je bedje halen? Dan blijf jij lekker bij Juupke zitten.
-Ja..

En nu is Ben verdrietig omdat de Muis-liefde die naar Juupke ging nu weer naar Muis gaat. Want dat is nu zielig voor Juupke.

Pfoe!

 

Djinn werd Masha

Als je 't niet hebt meegekregen: Flynth maakte bezwaar tegen de naam Djinn. Te verwarrend, en haar tanden zijn hem te scherp voor een djinn.

Hoe heet dat irritante wicht uit die tekenfilm ook alweer, baasje? Die met die sproetjes, blafte Flynth.

– Masha bedoel je? Van Masha en de beer?

Woef, die!

Masha dus. Sinds gisteravond.  Niet alleen vanwege haar sproetjes, trouwens..

Masha en haar beer.

Luchtkusje

Uit mijn dagboek van bijna iedere dinsdag-, woensdag- en donderdagavond:

‘Vergeet je niet van me te houden als je straks les staat te geven?’
-‘Ook dan hou ik het allerboelst van je!’
‘Gelukkig maar.’

*kus*

-‘Kom je me, als de jongetjes op bed liggen, een lekker bakje koffie brengen?’
‘Vast wel!’

-‘Tot zo!’
‘Tot zo!’

-‘Hou van jou!’
‘En ik van jou!’

*luchtkusje door het laatste kiertje van de deur*

(..)

slakkenbunker

Een slakkenbunker? Echt waar? Wat een gekke naam. Ik zie geeneens slakken. En ook geen geweren, haha! Waarom heet dat zo?

-Slakken zijn ook verbrande kolen.

Hoe weet jij dat nou weer, Han? Is dat zo, papa? Wat saai.

 

nestje trilspinnen

Een onbarmhartig geflitste foto: Mama spin en haar kleintjes. Ze wonen boven ons bed, een halve meter boven mijn hoofd. Gezellig. Ik heb de indruk dat de ukkies groeien.

Maar waarvan?

Van Paul leerde ik dat ze trilspinnen zijn. Ze eten kleine insecten. Dat weten ze zelf ook; Han en Ben kunnen zonder gevaar bij ons liggen.

 

nieuw schrift

Wat vond je vandaag het leukst op school, Ben?

-O, alles.

Vond je niet iets het leukst?

-Jawel, dat ik een nieuw schrift heb gekregen.

Wat voor schrift heb je gekregen?

-O, voor van alles wat.

Heeft iedereen een nieuw schrift, of alleen jij?

-Iedereen.

Wat staat erin dan?

-Heel veel hetzelfde.

Is het een schrift met lijntjes?

-Soort van.

Staat er een plaatje op de voorkant?

-Ja.

Wat voor plaatje?

-Van school.

Wat heb je er vandaag in geschreven?

-De letter vijf.

Zal ik je maar niet meer storen met tekenen?

-Ja, 's goed..

 

oma Kuipers

Mijn mooiste tekening is van mijn dode oma en mijn verdrietige opa.  't was makkelijk uitzoeken hoor!  Want volgens mij is het ook mijn enige tekening.

Zeventien jaar geleden overleed de moeder van mijn vader. Mijn opa duwde veertig jaar haar rolstoel, en toen hij dat niet meer kon schoof zij een deurtje op. Dat was het verzorgingstehuis, en mijn opa verzorgde haar daar gewoon door.  Toch denk ik dat ze het daar geen twee maanden volhoudt, voorspelde mijn vader.  Ze werd ziek, en binnen zes weken stierf ze.

Opa, gaat u nou maar even thuis eten, zeiden we. Wij houden wel de wacht.

Maar toen opa ging, ging oma ook.

(..)

Gebroken sjokte hij door de lange gang op ons af.  In de deuropeningen stond personeel. Huilend bedankte hij ze.  Ik vond dat een prachtig beeld, maar ik had geen fototoestel.

 

Vicky is weer thuis!

Sinds vanmorgen is Vicky weer thuis. We hebben haar laten cremeren in België, en het bleek nogal een dingetje om haar weer te krijgen waar ze hoort.  Maar dat kan ons nu niet meer schelen: Ze is nu hier.  En de manier waarop doet recht aan Vicky: Gedoe.

Vicky had een hart van goud dat klopte in een lijf van staal; het gaf niet mee met haar levenslust. Ze heeft zelf waarschijnlijk nooit beter geweten, en dat is een troost. Misschien dat ze juist daarom zo vriendelijk was tot het allerlaatst. Ofzo.  We weten het niet, en dat zal ook altijd wel zo blijven. Ze was ziek.  Heel ziek.  Wij zien het nu nog beter, nu Katla er is. Met haar rug van rubber, haar speelsheid van een pup, en haar conditie als.. als… iets met heel veel uithoudingsvermogen.

Ondanks het nieuwe rumoer van Katla is het stiller in huis.  't Is vooral die lege keukentafel hè? Ik heb me er lang aan geërgerd dat ik er nooit aan kon zitten werken. 't Is ook niet ècht wat voor ons, zoiets.  Zelfs onze bende is niet grenzeloos.  Echt niet.  Dat wij dat niet een halt hebben toegeroepen was tussen mij en Mariska de manier om elkaar te zeggen dat ze niet zo lang bij ons zou zijn.  Denk ik.  Het kan zo wel even. En tegelijkertijd vochten we als een malle om haar beter te maken.

(..)

Afijn – we zijn weer bij elkaar dus.

 

wåf

Wåf wåf!! Wøef!

Noors geblaf.  Juupke en Flynth snapten er geen bal van.

Sinds donderdag woont Katla bij ons.  De moeder van Vicky is een halfzus van haar.  Ze is vijf jaar en geweldig goed getraind. Alleen dat Noorwegisch, hè?  Ze luistert naar commando's als dek en bamse.

(..)

Afijn – een nieuwe hond Australian shepherd dus: 'drakkar' Katla van Vatenmaecker tot Opslagbocks.

 

baas Ben

En dan moet je nu de bocht om, en daar ook een parkeerplaats maken, Han!

Je kunt het toch ook zelf?

Ik kan niet zo goed rechte lijnen tekenen! En die parkeerplaats moet net zo groot als die andere!