melkgebitch

Afgelopen zaterdagavond, op de 2356e dag van zijn buitenbaarmoederlijk bestaan, heeft Han 's avonds tijdens het tandenpoetsen z'n eerste tand verloren. Tand 81, als ik het goed heb uitgezocht. De tand zat al een paar dagen los, maar ik had Han er niet meer over gehoord. 'Heb je nog een doosje van een geheugenkaartje ofzo? Dan doen we daar de tand in.', stelde Mariska voor. Mijn melktanden verdwenen vroeger in een doosje waar een fotorolletje in zat. Ik vraag me sinds zaterdag hevig af wat mensen met hun melktanden deden voordat fotografie bestond. Het zal een verfbakje geweest zijn. Of een leeg inktpotje.

De tand verdween onder Han z'n kussen. Voor de tandenfee, vond Han. Mariska vertelde daarop dat zij zelf voor tandenfee gaat spelen. 'Zo vlak na Sinterklaas zitten Han en Ben niet te wachten op nog meer vreemde mensen in huis', praatte ze me bij toen de mannen op bed lagen. Terecht, natuurlijk.

Het wisselen van gebit duurt zo wel wat langer: Het geheim van de tandenfee zit hem erin dat ze zó mooi is, dat ze om weg te komen driekwart van je melkgebit eruit moet slaan. Ik dacht even dat het bij mij anders zou gaan: Arwen (koosnaam! Ze heet eigenlijk Liv) en ik konden heel goed met met elkaar. We praatten veel en lang. Geen idee waarover trouwens, want luisteren deed ik vooral met m'n ogen. Ze was *zo* mooi..! Misschien wel een kwart zo mooi als de prinses waarmee ik uiteindelijk ben getrouwd.

Liv en ik bleken geen toekomst te hebben. Ik was zes, en zij twee jaar jonger. Op een nacht berekende ik hardop dat ze dan vier moest zijn, maar zij vertelde me met een grappig gezicht dat ze elf was. En ze wist ook nog te vertellen (lachend!) dat ik nooit elf zou worden! Terwijl ik haar -op papier notabene- had voorgerekend dat dàt met een jaar of vier-en-een-half heus wel zou gebeuren. Vanzelf! Liefde en haat liggen dicht bij elkaar; de gemoederen liepen hoog op:

'Liefje, je kunt niet èn vier, èn elf zijn. Wat klets je nou toch?'

-'Neej! Jij begrijpt het niet!!! Ik snap heus wel d…'

'Ssst! Je maakt m'n ouders nog wakker met je geschreeuw!'

-*pof* … *ploef*

De *pof* zorgde ervoor dat ook ik plotseling heel ver was met wisselen, en na de *ploef* bleek Liv verdwenen. Ik heb haar nooit meer ontmoet. Onlangs hoorde ik dat ze getrouwd is met een koning van twee landen, en dat ze -terwijl ze nu zesendertig is- nogsteeds volhoudt dat ze elf is. Arme koning…

Afijn – het geeft me rust dat het Han en Ben anders zal vergaan.