McDonalds

[..]

Gegeten van de McDonalds. Het was lekker om na deze uiteindelijk toch succesvolle werkdag met Meat Loaf aan in de auto te zitten. Ik realiseerde me dat het bespelen van een electrische gitaar stoer is omdat het gevoel dat het geeft wat lijkt op het gevoel dat je krijgt als je een grote machine bedient. Iets op rupsbanden. Tevreden met dit inzicht zette ik de muziek nog wat harder, en ik besloot me wat aan de snelheid te houden.

Bij de McDonalds was het druk, maar ik vond het best. De bestelling kwam sneller mijn mond uit dan Miss Donalds het kon aanslaan. Tijdens het wachten op mijn bestelling fantaseerde ik hoe erover zou worden nagepraat tijdens de zaterdagavond-na-werkdag-borrel: "Zo'n kale met een Citroën? Ja – die kan *heel* snel bestellen! Hij was ook eens op de fiets hier in de McDrive. Toen won ik het van hem, trouwens. Chill, hè?" (..) Het is het enige wat me gelaten is om indruk te maken op ze. 124

Op de terugweg bleef de muziek zacht. Ik dacht aan Sally. Niets specifieks – gewoon Sally. Verschillende keren vandaag voelde ik tot in de punten van mijn tenen de opluchting dat het nu voor haar voorbij is. Op andere momenten kon ik de punten van mijn tenen geeneens zien. Er zit maar nauwelijks een stuur aan, en ergens vind ik dat heerlijk. Mijn liefde voor rupsbanden zit blijkbaar diep.

[..]