Kleine rode tractor in de drek

Mariska en ik besloten voor het eten nog even een paal uit de grond te trekken. Een goed idee, en het was met vijf minuten gedaan.

Toen ik de tractor wegzette besloot ik nog even gauw de mestbult aan te rijden. Dat was geen goed idee. Na een uur zwoegen en zweten met mestvorken heeft onze favoriete overbuurman mijn tractor met zijn tractor losgetrokken.

Want hij heeft een grotere.

Heel vernederend.

Dove stom

Een heel slechtziende mevrouw heeft zichzelf geleerd om veel op de tast te doen, en daarmee is ze (dus) de beste voel-mevrouw van de hele wereld en omstreken. Toen ze in aanraking kwam met Dove (spreek uit als Doof) kreeg ze een knetterend gevoel op heel intieme plekjes.  Haar boodschap was dat Dove deugt.

Ze zei het op televisie. In een reclameblok.

Tegen mij.

Misschien is het wel heel normaal; ik kijk bijna nooit televisie.  Ik vind het vooral bijzonder dat in de schaduw van alle onzinnige dingen ook nog eens zulke treurigheid groeit.

 

 

Jeux sans frontières

Han en Ben speelden een bordspel. Ze gebruikten:

  • een schaakbord
  • schaakstukken
  • vier dobbelstenen (twee kleine witte, een kleine rode en een grote ivoorkleurige)
  • damstenen
  • een lichtblauwe pion (niet in beeld)
  • een pannenonderzetter (ook niet in beeld)
  • vieze nagels (wel in beeld, had niet gemoeten want internet en nu krijgen ze nooit meer een baan)

Ik stond erbij en ik keek ernaar en ik snapte er geen bal van.

 

 

Kerstmus

Kijk:

Wij hebben een kerstmus op de vensterbank. Dat doorgewaaide gezicht komt denk ik omdat-ie de rest van het jaar in een doosje zit. Ik weet daar alles van, want dat zit ik ook wel eens. Krijg je een heel wild kapsel van. En in mijn geval ook twee jongens. Uiteindelijk.

Maar ik dwaal af.

Die kerstmus komt dus eens per jaar uit dat doosje, zit in de vensterbank, en als we in januari genoeg van ‘m hebben gaat-ie weer de donkerte in. Dat vind ik grappig, omdat we dat met veel dingen doen rond Kerst. Van gourmetstel tot medemenselijkheid: Met Kerst mag het even los, en daarna bergen we het gauw weer op.

Van dat gourmetstel snap ik dat.

En van die medemenselijkheid snap ik het natuurlijk ook. We houden dat niet vol. We zijn gemaakt om te pieken; daarom ook dat ding bovenin de kerstboom, en daarom ook aan het einde van het jaar. Ofzo. Eigenlijk zit de hele natuur zo in elkaar.

Kerst is ons sociale hoogtepunt, dus. Alles klopt even. Tenminste – als je niet te diep denkt. Zoals dat gaat met een hoogtepunt.

Dan is de aanloop ernaartoe voorspel, en dat is fucking belangrijk.

Zorg dat het goed wordt, in 2017.

 

 

Putzooi

2016-10-14_17-02-46_26593

De gootstenen en het toilet boerden een onaangename lucht het huis in. Buiten stroomde er een boosaardig ruikende rivier uit de afvoerput. Het was half elf gisteravond. Pomp stuk. En een dingetje-van-niks-maar-ik-heb-het-niet-en-ook-niet-in-het-magazijn. Dat dingetje zorgt ervoor dat het water maar één kant op kan: de goede.

Dat dus.

O, en Het Waterschap heeft een schap met héél veel water aangesloten op ‘onze’ persleiding.

Een stinkput-MacGyver redde ons vannacht, en een andere stinkput-MacGyver redde ons vanmorgen. We zijn nu even uit de shit, maar deugen doet het nog niet.  De echte oplossing is een behoorlijke klus.

Dat duurt nog even, vermoed ik donkerbruin..

Ben breekt z’n arm

Breuk nummer drie, als we de bij z’n geboorte gebroken sleutelbeen niet meetellen. Of eigenlijk breuk nummer drie en vier; z’n spaakbeen en ellepijp waren beide doormidden. Daar was geen foto voor nodig, want hij had een extra scharnier in z’n onderarm. ‘Alsof er iemand op gestaan heeft’, zei dokter Röntgen. Toen hij zich voorstelde had ik nog even de hoop dat ik in een heel slechte film terechtgekomen was, trouwens. Was niet zo.

Het is een smerige breuk. De eerste zes dagen mag hij niks. Geen school, geen schoolreisje. Alles om de kans op een operatie te verkleinen. Pfoe!

‘Ik vind het wel lief dat Han ook zo gehuild heeft om mijn gebroken arm. Ik ben sowieso blij dat we allemaal zo lief voor elkaar zijn’, zei Ben op de terugweg. Misschien waren het de pijnstillers, misschien was het de spuit verdoving, maar hij heeft gelijk. We vieren die onbreekbaarheid maar wat extra.

(foto door Ben z'n mama)
(foto door Ben z’n mama)

Ongeschreven boek

2016-09-09_16-11-50_26461

Kijk, een boek. In een potje; ik moet het nog in elkaar zetten. Dat wordt nog een behoorlijke klus, want de handleiding zit erbij in.

Iets serieuzer: Ik ben dol op pennen, en steeds vaker grijp ik naar waarmee het ooit begon: een vulpen. Ik heb er meerdere, want dat moet. Iedere vulpen schrijft weer anders. En iedere vulpen schrijft weer andere dingen.

Ik had eens een vulpen die alleen maar porno schreef. Dan schreef ik, en ondertussen dacht ik dan: ‘Tjee, kan dat allemaal wel?’ Maar die pen ben ik dus kwijt. Uit een andere vulpen van me komen vooral verdrietige dingen. Ze is wat versleten geraakt, de afgelopen jaren. Het is de enige pen waarvan ik het verdraag als de inkt erin uitgedroogd blijkt als haar nodig heb. ’t Is toch een tijd goed gegaan, denk ik dan. De vulpen die ik gebruik voor mijn dagboek is ook een bijzondere: Soms vul ik haar met een heel vrolijke kleur, en als ik ermee schrijf komen de letters in grijs op papier. Soms in gitzwart. De vulpen waarmee ik dit schreef is nieuw. Ik heb nog geen idee wat ik kan verwachten. Spannend!

Nou ja – het wàs spannend. Want nu ik de onzin teruglees die eruit kwam denk ik dat ik haar het beste kan gebruiken voor ongeschreven regels.

Girls run the world

2016-09-04_13-09-21_26439-bewerkt

Het stond op een pijler van een brug in Zweden. Behoorlijk klauteren, maar het was de moeite waard. Puzzelstukjes vielen op hun plek, toen ik het las. Met oneindig veel meer inzicht klom ik weer omhoog. Ik voelde me Mozes met één (soort van) gebod.

Boven wachtte m’n moeder. Voor haar was het geen nieuws, natuurlijk.

En nu weten jullie het ook.

 

Hier was ‘t:

Keizerin Scarlet ‘Sisi’ van Vatenmaecker tot Opslagbocks

2016-08-13_11-44-13_26083
Keizerin Scarlet ‘Sisi’ van Vatenmaecker tot Opslagbocks

Sinds gisteravond laat heeft hofnar Masha haar beer, barones Juupke iets om op te voeden, generaal Flynth een puzzel die hij nooit gaat oplossen, en wij eenvoudige boeren weer een keizerin:

keizerin Scarlet ‘Sisi’ van Vatenmaecker tot Opslagbocks.

Scarlet is een volle nicht van ons Vicky. ’t Maakt de cirkel niet rond, maar wel fors minder hoekig.